• Michel

GR120 Sentier du Littoral - Dag 1 - Rang du Fliers > Le Touquet


Datum: Zaterdag 24/06/2017

Etappe: Rang du Fliers > Le Touquet

Afstand: 30,9 kilometer

Stijgingsmeters: 88m / Dalingsmeters: 90m

Weer: Stevige wind uit W-ZW-richting, motregen voor Berck

Treinrit: Brussel-Zuid (08u16) > Lille Europe (08u56) Lille Europe (10u54) > Calais-Fréthun (11u22) Calais-Fréthun (12u23) > Rang du Fliers-Verton (13u16)

Om 13u16 stipt kom ik aan op het kleine station van Rang du Fliers-Verton. Eerst nog bevoorraden in de Carrefour die wat verder langs de steenweg ligt en dan mijn rugzak deftig aanspannen ivm de gewichtsverdeling.

Mijn eerste kennismaking met de lokale inheemse bevolking is niet meteen bevorderend voor mijn gemoed. Ik word bij binnenkomst in de winkel meteen aangesproken door een man die me vraagt mijn rugzak achter te laten. Ik begrijp de vraag, want ik heb zelf jarenlang in een winkel gewerkt, maar de manier waarop kan ik niet appreciëren. Te meer aan de rugzak mijn fototoestel en geldbuidel hangen en het veel gefoefel vergt om dat allemaal los te maken. Ik vertel hem dus dat ik dat niet doe, omdat ik dan niet weet wat er met mijn fototoestel en geldbuidel gebeurt als ik aan het winkelen ben. Hij begrijpt mij ook en ziet dat mijn rugzak sowieso volledig toe is en er dus eigenlijk niets kan gebeuren. Als hij echt veel zin heeft, kan hij mij natuurlijk via de camera’s in het oog houden. Meteen nadat hij mij laat gaan, verwittigt hij de kassiersters en loopt dan onmiddellijk naar zijn kantoor. Ik vermoed dus dat hij exact dat is gaan doen. Verder verloopt mijn shopping zonder problemen en een kwartier later kan ik eindelijk op weg.

Hier moet ik door

Ik krijg evenwel honger, dus stop ik al na 2 kilometer om een boterham met kip en een paar abrikozen binnen te spelen. Pas na een kleine 7 kilometer kom ik op de eigenlijke GR 120 terecht. De GR vertrekt immers een paar kilometer oostelijker aan het kasteel van de Pas d’Authie. Nu kom ik uit aan de schorre die de naam “Mollière Salée” meekreeg. Ik moet al meteen een beekje oversteken om toegang tot de schorre te krijgen. Het waterniveau in dat beekje is nog erg hoog, want hoogtij is nog maar een kleine 2 uur geleden. Ik zie dat er kleine rotsblokken in het water liggen die een oversteek mogelijk maken, al dan niet met natte voeten als resultaat. Voor extra stabiliteit neem ik mijn wandelstokken en waag me aan de oversteek. Het water loopt zo over mijn Meindl-schoenen, die ik gelukkig voor vertrek nog eens waterdicht gemaakt heb. De wind blaast hard door de schorre en ik heb moeite om er een goed tempo op na te houden. Wat verder haalt een ruiter me in en ik kom nog wat verloren gelopen wandelaars tegen die hun hond uitlaten. Als ik ter hoogte van de Bois de Chêne kom, krijg ik behalve wind (met zand) ook nog motregen te verduren. Ik kan hier ook al kennis maken met de impact van erosie op de duinen. Het is erg indrukwekkend hoe de wind patronen creëert in het zand. En de kracht van de wind kan je ook zien aan de omgeblazen bomen in het bos.


Winderosie

Na 11km kom ik aan bij de watersportclub en daar zou ik eventueel zeehonden kunnen spotten. De weers- en wateromstandigheden lijken me echter allesbehalve ideaal en ik kan op het eerste zicht niets